Skip to content

بایگانی آبان, ۱۳۹۰

۳۰
آبان

همه‌ی راه‌ها به تهران ختم می‌شود

۹۰/۸/۶، دهکده‌ی ساحلی بندرانزلی؛ نشسته‌ایم در سالنی که از پنجره‌ی دلبازش نم‌نم دل‌انگیز باران و موج‌های ناآرام کاسپین پیداست. نشست هم‌اندیشی طرح «نظام ارجاع و پزشک خانواده‌ی تامین اجتماعی» است. حرف طراحان و مجریان طرح که تمام می‌شود، به‌نوبت می‌رویم پشت تریبون تا نقدهای خود را بیان ‌کنیم و یک پرسش اساسی: «چرا در طراحی و اجرای طرحی با این اهمیت، از نمایندگان صنفی ما نظر و کمک نخواسته‌اید؟» کارشناس مورد پرسش که از تهران برای توجیه ما آمده است، با تعجب نگاه‌مان می‌کند و در پاسخ می‌گوید در تمام نشست‌های هفتگی کارشناسی طرح، انجمن پزشکان عمومی «ایران» هم دعوت بوده ‌است. تعجبش هم لابد از این است که چرا ما (مسوولان انجمن پزشکان عمومی «استان») در جریان نیستیم. ما که حالا سر جای خود نشسته‌ایم، سرمان را می‌اندازیم پایین. در گوش همکار بغل‌دستی‌ام می‌گویم: «از ماست که بر ماست!» Read moreRead more

۲۷
آبان

قید حیات

یادتان هست دو سه ماه پیش یک فراخوان داشتیم از دکتر امید زرگری با عنوان «اگر قرار باشد بزرگداشتی برای یک شخصیت ایرانی در قید حیات برگزار شود، شما چه کسی را پیشنهاد می‌کنید؟» پاسخ‌های آن فراخوان را در شماره‌ی ۹۴ «پزشکان گیل» منتشر کردیم که چون هنوز در سایت مجله نگذاشته‌ایم، نمی‌توانم لینک بدهم، اما پاسح خودم به آن دو پرسش را می‌توانم این‌جا تقدیم کنم:
۱٫ مشکل نوشته‌های امید این است که زیاد آدم را درگیر می‌کند. من هم که ذاتاً اهل مشکل و درگیری، تا حالا هم خیلی جلوی خودم را گرفته‌ام تا در حاشیه‌ی نوشته‌هایش چیزی ننویسم (و گمانم یکی دو بار هم این کار را کرده‌ام؛ چیزی که اهل اصطلاح به آن «گفت‌وگوی بینامتنی» می‌گویند) ولی این‌بار فرق می‌کند؛ خودش نظر دیگران را خواسته است و به‌قول مولانا: «صوفی ابن‌الوقت باشد ای رفیق!» Read moreRead more